سلام الهه ی نازم...عاشقت باری دیگر برای تو می نویسد برای تویی که فاصله های کهکشانی مانع از رسیدن تو و من می شود...برای تویی می نویسم که بی من رهسپار جاده ها شده ای... برگشتی و اعتراف کردی هنوزم دوستم داری... به حرمت عشقمان پیشت گلایه نکردم... با اینکه این دل زخمه ها بر دل داشت... نگفتم بهت در این ماهها و سالها چه بر من گذشته و از این پس می گذرد... بهت نگفتم خاطراتت آتش به جانم افروخته... بگذریم از این حرفای کهنه... کم کم تصمیم داشتم نوشتن را کنار بگذارم می خواستم به هیچی فکر نکنم حتی به تو... ولی نمیدانم چه شد که بر خلاف تصور همه تو برگشتی دوباره... با اینکه جرائت بازگو کردن این را ندارم... می ترسم... می ترسم باری دیگر حسودان کاری بکنند که تو دیگه فکر بازگشت هم نداشته باشی... درست در لحظه ای که از همه و همه کس بریده بودم برگشتی... باورم نمی شد...انگار یک خواب بود آمدن تو... در آن لحظه رویایی انگار بین زمین و آسمان معلق بودم مثل اولین لحظه دیدنت... با اینکه هنوز ندیدمت بیشتر از سابق منتظر دیدن روی ماهت هستم... با اینکه میدونم اگر هم ببینمت باید با حسرت نظاره گر تویی باشم که دست روزگار تو را از من جدا کرد... میدانی صدایت برایم آشنا بود مثل وقتایی بود که تو رویا بهت می اندیشیدم... ولی نمی دانم چرا بهت گفتم: شما...!؟ بهت میدونم بر خورد... ولی باور کن در صدای تو هم بغضی غریب نهفته بود... باوفا به منم حق بده... من فکر می کردم من عاشقترم... ولی تو ثابت کردی روی حرف و قول و قرارات هستی... به قول خودت: آدم یک بار متولد میشه یک بار هم عاشق میشه و در آخر سر یک بار هم می میره... ولی باوفا نگفتی عاشق وفا از هیچکی نمی بینه... نگفتی عاشق بی معشوقش یک روزی دق می کنه... نگفتی عاشق تا نامتناهی تنهاست...
........................................................................................................
پی نوشت: دلم برایت تنگ شده ولی بیشتر از دلتنگی نگران تو و فردایت هستم... چه به روز خودت آوردی؟ الهی کمکش کن...
پی نوشت: نمی دانم حالا که برگشتی چه باید کرد؟
پی نوشت: هیچ وقت فکر نمی کردم یک روز اینجا از بازگشتت بنویسم...
پی نوشت: از همه عزیزان چه وبلاگ نویس و چه بقیه عزیزان که پای حرفای من نشستن
نهایت تشکر را دارم. ممنونم که این میکده عشق را خالی از لطفتون نزاشتید...
پی نوشت آخر: من هم بازگشتم تا ببینم خدا چی می خواد... |
